Pytanie dotyczy wielkości opisującej maksymalny dopuszczalny kąt między promieniem wchodzącym a osią światłowodu (w praktyce: kąt, pod jakim wiązka może wejść do rdzenia, aby została efektywnie prowadzona). Tę własność opisuje apertura numeryczna (NA).
Dlaczego "apertura numeryczna" jest poprawna?
W światłowodach (szczególnie wielomodowych) NA jest powiązana ze stożkiem akceptacji: im większa NA, tym większy dopuszczalny kąt wejścia promieni i łatwiejsze sprzęganie światła ze źródła do włókna. Wprost łączy się to z warunkiem prowadzenia światła w rdzeniu (wynikającym z różnicy współczynników załamania rdzenia i płaszcza).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "dyspersja modowa" – to zjawisko charakterystyczne dla światłowodów wielomodowych, polegające na tym, że różne mody (różne drogi propagacji) docierają w różnych czasach, co powoduje poszerzanie impulsu. Nie jest to jednak definicja sinusa kąta wejścia ani parametr określający kąt akceptacji.
- "indeks kroku" – odnosi się do profilu współczynnika załamania (profil skokowy: stały indeks w rdzeniu i skok na granicy rdzeń–płaszcz). To opis budowy/rozkładu indeksu, a nie wielkość definiowana przez kąt promienia.
- "dyspersja chromatyczna" – wynika z zależności prędkości propagacji od długości fali (różne składowe widmowe impulsu rozchodzą się inaczej). Również nie opisuje geometrii wejścia promienia do światłowodu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "maksymalny kąt" i dodatkowo "sinus" oraz kontekst światłowodu, najczęściej testowana jest właśnie apertura numeryczna i pojęcie akceptacji wiązki, a nie zjawiska dyspersyjne.
