W opisie podano kluczową cechę: pomiędzy składnikami mineralnymi występują kuliste lub elipsoidalne wolne przestrzenie (pory). Taki obraz jest charakterystyczny dla tekstury porowatej – pęcherzykowatej, gdzie skała zawiera liczne puste przestrzenie (pęcherzyki), najczęściej związane z obecnością i ulatnianiem się gazów w trakcie krzepnięcia materiału (np. lawy). Kształt porów bywa zbliżony do kuli lub elipsoidy, co wynika z zachowania pęcherzyków gazu w lepkim ośrodku przed całkowitym zestalenieniem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Porowatą – miarolityczną: tekstura/cecha miarolityczna odnosi się do występowania specyficznych pustek (kawern) i ich wypełnień, a nie do typowego, masowego układu pęcherzyków porów pomiędzy składnikami. Sam opis "kuliste lub elipsoidalne pory" kieruje do pęcherzykowatości.
- Sferolityczną – promienistą: sferolity (promieniste skupienia) to układ krystalitów/minerałów rosnących promieniście, czyli opis dotyczy organizacji składników stałych, a nie wolnych przestrzeni. Tu wprost mowa o porach.
- Sferoidalną – kulistą: to określenia opisujące raczej kształt elementów/ziaren lub ogólną kulistość, ale nie definiują tekstury związanej z obecnością pustek (porów) pomiędzy składnikami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się "pory", "pęcherzyki", "pustki" i podany jest ich kształt (kulisty/elipsoidalny), najpierw rozważ odpowiedzi z członem porowata/pęcherzykowata. Gdy opis dotyczy promienistego ułożenia kryształów, wtedy szukaj terminów typu sferolityczna/promienista.
