W oczyszczaniu solanki (surowca dla procesu Solvaya) kluczowe jest usunięcie jonów Ca2+ i Mg2+, ponieważ ich obecność sprzyja tworzeniu osadów oraz zaburza dalsze etapy przeróbki. Do bieżącej kontroli zawartości tych jonów w praktyce laboratoryjnej przemysłu chemicznego stosuje się przede wszystkim miareczkowanie kompleksometryczne, nazywane też metodą wersenianową.
Dlaczego "wersenianową"? W tej metodzie wykorzystuje się związek kompleksujący (wersenian/EDTA), który tworzy z jonami metali (m.in. Ca2+ i Mg2+) trwałe kompleksy. Oznaczenie polega na odmierzaniu roztworu titranta do momentu związania jonów metali w próbce, a punkt końcowy wyznacza się wskaźnikiem odpowiednim dla danego zakresu pH i analitu. Dzięki temu metoda jest relatywnie szybka i dobrze nadaje się do kontroli procesu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "strąceniową" – metody strąceniowe istnieją i mogą dotyczyć jonów metali, ale w rutynowym oznaczaniu Ca2+ i Mg2+ w roztworach technologicznych częściej stosuje się kompleksometrię, która jest wygodniejsza i bardziej typowa dla "twardości" (Ca/Mg).
- "wagową" – analiza wagowa bywa bardzo dokładna, ale jest zwykle czasochłonna (wymaga strącania, sączenia, suszenia/wyżarzania i ważenia). Do kontroli bieżącej partii oczyszczonej solanki jest to na ogół zbyt wolne i mało praktyczne.
- "jodometryczną" – jodometria należy do metod redoks i służy głównie do oznaczeń opartych o utlenianie/redukcję (np. utleniacze/reduktory), a nie do bezpośredniego oznaczania stężenia jonów Ca2+ i Mg2+.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się jony Ca2+ i Mg2+ oraz hasła typu "twardość" lub "oczyszczanie solanki/wody", najczęściej poprawnym skojarzeniem jest kompleksometria (wersenian, EDTA).
