W klasyfikacji tarcicy iglastej bardzo ważny jest stopień obróbki krawędzi. Tarcica obrzynana ma krawędzie wyrównane (po obrzynaniu), zwykle bez kory, z bardziej stałą szerokością i łatwiejszą do kontroli geometrią. Tarcica nieobrzynana zachowuje krawędzie naturalne, przez co może mieć zmienną szerokość, a na brzegach może pozostać kora i oblewina.
Sortymenty takie jak bal i deska spotyka się w praktyce zarówno jako obrzynane, jak i nieobrzynane. Wynika to z ich uniwersalności: mogą być półproduktem do dalszej obróbki (wtedy częściej wybiera się obrzynane ze względu na dokładniejsze wymiary), albo materiałem do zastosowań mniej wymagających pod względem dokładności (gdzie dopuszcza się nieobrzynane).
Odpowiedź "Bal i deska" jest więc poprawna, bo wskazuje dwa typowe sortymenty, dla których wariant obrzynany i nieobrzynany jest naturalnym rozróżnieniem technologicznym.
Pozostałe propozycje są mylące w typowym ujęciu praktycznym:
- "Belka i łata" oraz "Łata i deska": łata jest zwykle elementem o małym przekroju, przygotowywanym z myślą o powtarzalnym wymiarze, dlatego w obrocie częściej występuje jako obrzynana; zestawienie z łatą zwiększa ryzyko błędnego uogólnienia, że każdy element ma dwa warianty.
- "Krawędziak i bal": w praktyce pojęcie krawędziak bywa kojarzone z elementem z pozostawionymi oblewinami/naturalną krawędzią, co prowadzi do uznawania go za nieobrzynany; przez to para z krawędziakiem nie jest najlepszym przykładem sortymentów występujących w obu postaciach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "obrzynane/nieobrzynane", najpierw myśl o cechie obróbki krawędzi, a dopiero potem wybierz sortymenty, które realnie mogą być sprzedawane i używane w obu wariantach.
