Spektrofotometria (spektroskopia) w podczerwieni wykorzystuje absorpcję promieniowania IR przez cząsteczki, co powoduje przejścia energii związane głównie z drganiami (rozciąganie i zginanie wiązań) oraz częściowo z rotacjami. Dlatego do opisu zakresu IR typowo stosuje się długości fal rzędu mikrometrów.
Poprawny, szeroki zakres promieniowania podczerwonego to w przybliżeniu 0,8–1000 μm (często podawane też jako 0,78–1000 μm). Obejmuje on trzy obszary:
- NIR (bliska podczerwień): ok. 0,78–2,5 μm,
- MIR (średnia podczerwień): ok. 2,5–50 μm (najczęściej używana w analizie jakościowej),
- FIR (daleka podczerwień): ok. 50–1000 μm.
Odpowiedź "0,8 - 1000 nm" jest błędna, ponieważ nm to jednostka typowa dla UV-Vis, a wartości do 1000 nm obejmują przede wszystkim widzialne i skraj bliskiej podczerwieni, nie cały zakres IR. Odpowiedź "200 - 800 nm" opisuje obszar UV-Vis, więc nie dotyczy IR. Odpowiedź "4000 - 12500 μm" odpowiada długościom fal rzędu milimetrów (4–12,5 mm), wykraczającym poza typowo definiowany zakres IR podawany dla spektroskopii IR w chemii analitycznej.
W praktyce laboratoryjnej często spotkasz też zapis w liczbie falowej (cm-1) dla MIR (np. około 4000–400 cm-1). Warto pamiętać, że jednostki są różne i łatwo je pomylić: μm (10-6 m) i nm (10-9 m) różnią się o trzy rzędy wielkości.