Starzenie się człowieka opisuje się w kilku powiązanych sferach: biologicznej (zmiany w narządach i układach), psychicznej/poznawczej, funkcjonalnej (samodzielność w czynnościach dnia codziennego) oraz społecznej (role, relacje, uczestnictwo w życiu społecznym).
Odpowiedź "zmniejszenie się jego aktywności społecznej" jest właściwa, ponieważ jest to typowy społeczny wymiar starzenia: osoba może rzadziej wychodzić z domu, ograniczać kontakty towarzyskie, rezygnować z aktywności w organizacjach czy z dotychczasowych ról. W praktyce opiekuńczej ma to znaczenie, bo obniżona aktywność społeczna może zwiększać ryzyko izolacji, samotności i pogorszenia dobrostanu.
Pozostałe propozycje nie są przejawami społecznymi:
- "pogorszenie się wzroku i słuchu" dotyczy przede wszystkim zmian biologicznych/sensorycznych związanych z wiekiem. Mogą one pośrednio wpływać na życie społeczne (np. trudności w rozmowie), ale sam objaw jest somatyczny.
- "wydłużenie czasu jego reakcji" wiąże się zwykle ze zmianami psychomotorycznymi i ogólnym spowolnieniem, a nie z relacjami społecznymi.
- "problem z samoobsługą" odnosi się do sprawności funkcjonalnej (samodzielność w ADL/IADL), czyli do tego, czy pacjent potrafi wykonać podstawowe czynności (np. higiena, ubieranie, jedzenie). To ważny element oceny opiekuńczej, ale jest inną sferą niż społeczna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "społeczny", szukaj odpowiedzi o kontaktach, rolach i uczestnictwie; jeśli o narządach zmysłów lub sprawności ruchowej — to zwykle sfera biologiczna lub funkcjonalna.
