U pacjentów w podeszłym wieku spadek sprawności fizycznej jest zwykle wieloczynnikowy, ale jednym z typowych i dobrze rozumianych mechanizmów jest zmniejszenie ruchomości w stawach. Zmiany związane z wiekiem w obrębie układu kostno-stawowego (np. pogorszenie właściwości chrząstki, mniejsza "sprężystość" tkanek okołostawowych) sprzyjają sztywności, bólowi i ograniczeniu zakresu ruchu.
Skutek praktyczny jest bezpośredni: mniejszy zakres ruchu w biodrach, kolanach, barkach czy kręgosłupie przekłada się na trudności w czynnościach dnia codziennego (ADL), takich jak wstawanie z łóżka, siadanie, chodzenie, ubieranie, higiena, sięganie po przedmioty. Ograniczona ruchomość pogarsza też koordynację i reakcje równoważne, co zwiększa ryzyko potknięcia i upadku.
Odpowiedź "Ze zwiększenia masy mięśni." jest nieprawidłowa, bo w starzeniu typowym kierunkiem zmian jest raczej ubytek masy mięśniowej (sarkopenia), a nie jej wzrost. Podobnie "Ze zwiększenia siły mięśni" jest nieprawidłowe, ponieważ siła mięśniowa zwykle się zmniejsza, co dodatkowo ogranicza mobilność.
Odpowiedź "Ze zmniejszenia zawartości tkanki tłuszczowej." także nie pasuje do typowych zmian: u wielu osób starszych obserwuje się wzrost udziału tkanki tłuszczowej przy jednoczesnym spadku masy mięśniowej. W praktyce opiekun medyczny powinien łączyć tę wiedzę z działaniami: bezpieczna mobilizacja, zachęcanie do ćwiczeń zakresu ruchu, profilaktyka przykurczów i dostosowanie otoczenia, aby zmniejszyć ryzyko urazów.
