Obligacje Skarbu Państwa zakupione przez spółkę są jej aktywem finansowym. Oznacza to, że w bilansie nie mogą być wykazane jako "zobowiązania" (zobowiązaniem byłyby obligacje wyemitowane przez jednostkę), lecz jako inwestycje.
Kluczowe jest następnie rozróżnienie, czy są to inwestycje krótkoterminowe czy długoterminowe. Zgodnie z definicyjnym kryterium stosowanym w rachunkowości, o klasyfikacji decyduje horyzont 12 miesięcy liczony od dnia bilansowego: jeśli dany składnik jest płatny/wymagalny lub przeznaczony do zbycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego, zalicza się go do krótkoterminowych; w przeciwnym razie do długoterminowych.
W treści zadania wskazano "dwuletnie obligacje", czyli instrument o terminie zapadalności 24 miesiące. W typowym ujęciu egzaminacyjnym oznacza to, że na moment ujęcia w bilansie pozostaje do wykupu więcej niż 12 miesięcy, dlatego ich równowartość prezentuje się w inwestycjach długoterminowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "inwestycji krótkoterminowych" – byłoby właściwe dopiero wtedy, gdy do wykupu (lub planowanej sprzedaży) pozostałoby nie więcej niż 12 miesięcy od dnia bilansowego; samo określenie "dwuletnie" nie gwarantuje tego na każdy dzień bilansowy.
- "zobowiązań długoterminowych" – to kategoria pasywów; spółka jako nabywca obligacji ma należność/inwestycję, a nie dług z tego tytułu.
- "zobowiązań krótkoterminowych" – analogicznie, jest to pasywo i nie opisuje sytuacji zakupu obligacji.
W praktyce trzeba pamiętać o możliwej reklasyfikacji: wraz z upływem czasu długoterminowe obligacje mogą stać się krótkoterminowe, gdy do ich wykupu pozostanie mniej niż rok na kolejny dzień bilansowy.
