W terapii zajęciowej dobór aktywności do indywidualnego planu pracy opiera się m.in. na tym, jakiego rodzaju środki i cele dominują w danym działaniu. Czynności takie jak malowanie, rysowanie, lepienie i rzeźbienie wykorzystują narzędzia i materiały plastyczne oraz element twórczej ekspresji, dlatego klasyfikuje się je jako zajęcia z arteterapii. W praktyce mogą one służyć jednocześnie kilku celom: wyrażaniu emocji, obniżaniu napięcia, wzmacnianiu poczucia sprawstwa, a także ćwiczeniu koncentracji i planowania działania.
Odpowiedź "z ergoterapii" bywa wybierana, ponieważ ergoterapia jest często kojarzona z terapią zajęciową w ogóle. Jednak w ujęciu zadaniowym ergoterapia akcentuje przede wszystkim trening funkcjonalny (np. czynności dnia codziennego, samoobsługa, przygotowanie do ról życiowych i zawodowych), a nie techniki plastyczne jako główny środek oddziaływania.
Odpowiedź "z socjoterapii" jest nieadekwatna, ponieważ socjoterapia skupia się na funkcjonowaniu społecznym i relacjach (często w pracy grupowej), rozwiązywaniu trudności interpersonalnych i kształtowaniu kompetencji społecznych. Zajęcia plastyczne mogą wspierać cele społeczne, ale ich opis w pytaniu wskazuje na techniki artystyczne, nie na trening społeczny jako rdzeń metody.
Odpowiedź "z kinezyterapii" jest błędna, bo kinezyterapia dotyczy usprawniania ruchem (ćwiczenia, aktywność fizyczna jako podstawowe narzędzie). Wymienione czynności angażują sprawność manualną i koordynację, lecz nie są ćwiczeniami ruchowymi w sensie kinezyterapii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się materiały artystyczne (farby, kredki, glina) i akcent na twórczość, najczęściej chodzi o arteterapię; gdy mowa o funkcjonalnych zadaniach dnia codziennego — o ergoterapię; gdy o relacjach i pracy w grupie — o socjoterapię; gdy o ćwiczeniach ciała — o kinezyterapię.
