Mikrografia jest zaburzeniem pisma charakterystycznym dla choroby Parkinsona: zapis staje się coraz mniejszy, mniej czytelny, a wykonywanie notatek czy wypełnianie dokumentów może być dla podopiecznego bardzo obciążające. W terapii zajęciowej celem planu indywidualnego jest przede wszystkim zwiększenie samodzielności i funkcjonalności w codziennych aktywnościach, dlatego często stosuje się nie tylko trening deficytu, ale także kompensację i adaptację.
Odpowiedź "pisaniu przy użyciu klawiatury." wpisuje się w podejście kompensacyjne: pozwala osobie z mikrografią tworzyć czytelny tekst (np. listę zakupów, krótką informację dla opiekuna, wiadomość), ograniczając wpływ zaburzeń grafomotorycznych na efekt końcowy. Jest to też łatwe do stopniowania (tempo, długość tekstu) i daje szybki, mierzalny rezultat funkcjonalny.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście mikrografii:
- "wykonywaniu grafiki komputerowej." może rozwijać obsługę komputera, ale nie jest bezpośrednio ukierunkowane na funkcjonalne zastąpienie lub usprawnienie zapisu tekstu, który jest istotą problemu mikrografii.
- "zamalowywaniu dużych powierzchni." ćwiczy zakres ruchu i wytrzymałość, jednak ma słabsze przełożenie na cel związany z czytelnością pisma i kontrolą drobnych ruchów potrzebnych do zapisu znaków.
- "wycinaniu liter przy użyciu wyrzynarki." jest aktywnością potencjalnie nieadekwatną i ryzykowną, a dodatkowo nie odpowiada specyfice trudności w pisaniu wynikającej z mikrografii.
W praktyce terapeuta powinien łączyć rozwiązania kompensacyjne z celowanymi ćwiczeniami manualnymi, ale w tym pytaniu kluczowa jest identyfikacja aktywności, która najbardziej bezpośrednio umożliwia podopiecznemu uzyskanie czytelnego zapisu mimo mikrografii.
