Pojęcie źródłowego materiału dźwiękowego odnosi się do nagranego "oryginału" – surowych ścieżek (multitrack), plików z rejestratora lub innych nośników powstałych w chwili nagrania. Duplikat tego materiału to kopia (najczęściej kopia bezpieczeństwa), która ma zabezpieczyć dane przed uszkodzeniem nośnika, błędem użytkownika lub awarią.
Dlatego właściwym momentem wykonania duplikatu jest etap rejestracji (praktycznie: bezpośrednio po nagraniu, jako czynność towarzysząca rejestracji i zakończeniu sesji). W tym momencie materiał jest jeszcze "czysty" – niepoddany obróbce – i stanowi punkt odniesienia, do którego można wrócić w razie problemów podczas dalszej pracy.
Pozostałe etapy są mniej trafne:
- "montażu" – montaż polega na składaniu ujęć, wyborze fragmentów i łączeniu materiału. To już praca na danych, które powinny być wcześniej zabezpieczone; duplikat wykonany dopiero tutaj może nie chronić pierwotnych plików przed wcześniejszą utratą.
- "edycji" – edycja obejmuje cięcia, czyszczenie, korekty timingowe i przygotowanie materiału do dalszych etapów. W edycji często tworzy się wersje robocze, ale to nie zastępuje kopii źródłowej wykonanej zaraz po rejestracji.
- "masteringu" – mastering dotyczy finalnego przygotowania materiału do dystrybucji i tworzenia pliku/wersji końcowej. To etap najpóźniejszy, a duplikat źródła nie powinien być odkładany aż do momentu, gdy materiał był już wielokrotnie modyfikowany.
W praktyce studyjnej warto myśleć o zasadzie: najpierw zabezpiecz oryginał, potem edytuj. To ogranicza ryzyko nieodwracalnej utraty nagrań.
