Dobór sprzętu filtrującego do pyłów opiera się na porównaniu rzeczywistego stężenia pyłów na stanowisku z wartością odniesienia, jaką jest NDS (najwyższe dopuszczalne stężenie). W pytaniu sprawdzana jest znajomość przedziału przekroczeń, dla którego stosuje się filtr cząstek klasy P-3.
Odpowiedź "dziesięciokrotność najwyższego dopuszczalnego stężenia (NDS) i nie przekroczy dwudziestokrotności najwyższego dopuszczalnego stężenia (NDS)" jest poprawna, bo opisuje typową logikę doboru: wraz ze wzrostem zapylenia należy stosować wyższą klasę filtracji, a każda klasa ma przypisany zakres wielokrotności NDS.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "czterokrotność NDS i nie przekroczy dziesięciokrotności NDS" – to zakres niższy, odpowiadający słabszej ochronie niż P-3; wybór tej opcji wynika często z pomylenia klas filtrów.
- "NDS i nie przekroczy czterokrotności NDS" – to jeszcze mniejsze przekroczenia, gdzie stosowanie P-3 nie jest tym, co testuje pytanie (pytanie dotyczy sytuacji wyraźnie bardziej zapylonej).
- "dwudziestokrotność NDS" – ta odpowiedź jest niepełna, bo nie podaje dolnej granicy. Pytanie wymaga wskazania przedziału (od kiedy do kiedy), a nie jednego progu.
W praktyce górniczej sama filtracja indywidualna nie zastępuje ochron zbiorowych. Gdy zapylenie rośnie, równolegle ocenia się skuteczność wentylacji, zraszania i odpylania oraz organizację pracy. Na egzaminie warto zwrócić uwagę na słowa "przekroczy" oraz "nie przekroczy", bo wymuszają odpowiedź w formie zakresu.
