SRS to skrót od Supplementary Restraint System, czyli dodatkowego systemu bezpieczeństwa współpracującego z pasami bezpieczeństwa. Jego zadaniem nie jest zapobieganie zdarzeniu drogowemu, lecz zmniejszanie skutków zderzenia dla kierowcy i pasażerów. Z tego powodu SRS klasyfikuje się jako układ bezpieczeństwa biernego.
Bezpieczeństwo bierne obejmuje rozwiązania, które działają w chwili wypadku lub bezpośrednio po jego wystąpieniu (np. ograniczają przeciążenia i urazy). Typowe elementy SRS to m.in. poduszki powietrzne, napinacze pirotechniczne pasów, sterownik SRS oraz czujniki zderzenia. W praktyce serwisowej rozpoznanie tej klasyfikacji jest ważne, bo prace przy SRS wymagają szczególnej ostrożności (np. ryzyko niezamierzonego zadziałania elementów pirotechnicznych) i właściwej diagnostyki.
Odpowiedź "bezpieczeństwa czynnego" jest nieprawidłowa, ponieważ bezpieczeństwo czynne dotyczy układów, które pomagają uniknąć wypadku lub utraty panowania nad pojazdem (np. stabilizacja toru jazdy, kontrola trakcji, wsparcie hamowania). SRS nie poprawia stabilności ani przyczepności – działa dopiero, gdy dojdzie do kolizji.
Odpowiedź "przeciwpoślizgowym przy ruszaniu" opisuje typowo funkcje kontroli trakcji (często kojarzone z ASR/TCS), czyli obszar bezpieczeństwa czynnego. To inne czujniki, inne algorytmy i inne wykonawcze elementy (np. sterowanie momentem silnika lub przyhamowanie koła), niezwiązane z wyzwalaniem poduszek.
Odpowiedź "przeciwblokującym przy hamowaniu" odnosi się do ABS. ABS także zalicza się do bezpieczeństwa czynnego, bo pomaga utrzymać sterowność podczas hamowania i zmniejsza ryzyko poślizgu. Nie jest to układ pasywnych zabezpieczeń uruchamianych w chwili zderzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli system ma na celu zmniejszyć obrażenia w czasie wypadku (poduszki, napinacze, kurtyny), najczęściej jest to bezpieczeństwo bierne; jeśli ma zapobiegać utracie kontroli (ABS/ASR/ESP), to bezpieczeństwo czynne.
