Przekładnia planetarna (epicykliczna) składa się z koła słonecznego, kół satelitarnych osadzonych na jarzmie oraz wieńca zębatego. Jej kluczową cechą jest to, że przy tej samej, zwartej budowie może realizować różne przełożenia.
Jak to działa w praktyce? Różne "biegi" uzyskuje się przez blokowanie (unieruchamianie) jednego z elementów (np. wieńca, koła słonecznego albo jarzma) oraz doprowadzenie napędu na inny element. W automatycznych skrzyniach biegów robią to sprzęgła i hamulce wielotarczowe – dzięki temu jedna przekładnia planetarna lub kilka zestawów może tworzyć wiele przełożeń.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że przekładnia planetarna umożliwia uzyskanie różnych przełożeń przez blokowanie jej elementów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Nie pozwala na uzyskanie różnych przełożeń…" – to częste pomylenie z prostą przekładnią o stałym przełożeniu. Zestaw planetarny właśnie służy do budowania różnych przełożeń.
- "Nie jest wykorzystywana w automatycznych skrzyniach biegów ani w hybrydach…" – jest odwrotnie: zestawy planetarne są charakterystyczne dla wielu automatycznych skrzyń biegów oraz rozwiązań hybrydowych.
- "Nie pozwala na przeniesienie momentu…" – każda sprawna przekładnia zębata, w tym planetarna, przenosi ruch obrotowy i moment w układzie napędowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się mechanizm blokowania elementów w kontekście planetarnej, zwykle jest to trop prowadzący do prawdy o uzyskiwaniu różnych przełożeń.
