W terminologii turystycznej survival odnosi się do wyjazdów i aktywności, w których uczestnicy ćwiczą umiejętności przetrwania w środowisku naturalnym. Taka forma turystyki jest zaliczana do turystyki aktywnej/kwalifikowanej i obejmuje m.in. rozpalanie ognia, budowę prowizorycznego schronienia, orientację w terenie bez urządzeń, pozyskiwanie i uzdatnianie wody, podstawy pierwszej pomocy w warunkach polowych oraz samodzielność przy ograniczonym ekwipunku. Dlatego poprawnym określeniem jest turystyka przetrwania.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ opisują inne, niezależne osie klasyfikacji turystyki:
- "Turystyka biznesowa" oznacza podróże służbowe związane z pracą (cel wyjazdu). Nie mówi nic o tym, czy aktywność ma charakter przetrwania.
- "Turystyka zagraniczna" dotyczy wyjazdów poza granice kraju (zasięg przestrzenny). Survival można uprawiać zarówno za granicą, jak i w kraju, więc to nie jest właściwa kategoria.
- "Turystyka krajowa" to podróże w obrębie własnego państwa (również zasięg). Podobnie jak wyżej: miejsce nie definiuje survivalu.
Dla pracownika obsługi hotelowej ta wiedza jest praktyczna: pomaga trafnie odpowiadać na pytania gości o lokalne atrakcje outdoor, rozumieć potrzeby osób przyjeżdżających na wyprawy terenowe (np. suszenie odzieży i sprzętu, wcześniejsze śniadania) oraz poprawnie opisywać usługi dodatkowe i współpracę z organizatorami aktywności.
