W telefonii tony słyszane przez abonenta (np. w słuchawce telefonu lub w aparacie testowym montera) niosą informację o stanie zestawianego połączenia. W treści zadania podano kluczową cechę: sygnał zajętości ma taką samą częstotliwość jak sygnał zgłoszenia, lecz jest odróżniany tym, że jest przerywany w określonym rytmie (kadencji).
Kadencja to naprzemienne odcinki:
- emisji (ton jest słyszalny),
- ciszy (ton zanika).
Dla sygnału zajętości typowy wzorzec jest regularny i symetryczny: 500 ms emisji oraz 500 ms ciszy. Taki przebieg jest łatwy do rozpoznania "na ucho" i odróżnia zajętość od innych stanów.Pozostałe propozycje są błędne, bo nie odpowiadają standardowemu rytmowi zajętości:
- 150 ms / 150 ms oraz 50 ms / 50 ms oznaczają bardzo szybkie przerywanie. W praktyce tak krótka kadencja jest mało czytelna dla użytkownika i nie odpowiada typowemu sygnałowi zajętości, więc taka odpowiedź jest niewiarygodna jako "standard".
- 1000 ms / 4000 ms daje długi okres ciszy i krótką emisję, co bardziej przypomina sygnały o innym znaczeniu (np. o charakterze informacyjnym/oczekiwania), a nie regularne "zajęte".
W pracy montera rozpoznanie kadencji jest przydatne podczas uruchamiania i utrzymania torów abonenckich: pozwala szybko ocenić, czy centrala/bramka generuje poprawne tony oraz czy stan połączenia jest zgodny z oczekiwaniem (np. linia rzeczywiście zajęta, a nie uszkodzona lub źle skonfigurowana).
