Pojęcie in situ w pomiarach środowiskowych oznacza wykonanie oznaczenia na miejscu, czyli w punkcie, w którym zjawisko zachodzi (np. w miejscu emisji, w powietrzu otoczenia, w wodzie w terenie), bez konieczności transportu materiału do laboratorium i wykonywania analizy po czasie.
Odpowiedź "oznaczyć stężenie gazów w miejscu emisji" pasuje do tej definicji: analizator lub czujnik mierzy stężenie bezpośrednio w punkcie emisji, co jest typowe dla monitoringu emisji i pomiarów kontrolnych.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne lub mylące?
- "określić ilość zużytej wody" – dotyczy ewidencji zużycia/rozliczeń lub bilansu wody, a nie istoty systemów pomiarowych in situ. Można mierzyć przepływ wody, ale sformułowanie nie testuje rozumienia in situ i jest tematycznie rozbieżne.
- "badać cykle życiowe owadów" – to zagadnienie biologiczne, niezwiązane z aparaturą pomiarową tego typu.
- "badać próbkę badanego materiału w miejscu poboru" – brzmi podobnie do definicji in situ, ale w praktyce "próbka" sugeruje pobór i późniejsze badanie (często ex situ). In situ kładzie nacisk na pomiar w środowisku/punkcie pomiarowym, a nie na analizę próbki jako obiektu przenoszonego między etapami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się słowa "w miejscu emisji", "bezpośrednio w terenie", "na obiekcie", to zwykle są to tropy dla in situ. Gdy dominuje "próbka", "transport", "laboratorium" – częściej chodzi o podejście ex situ.
