Pytanie dotyczy zmian słyszenia w zakresie wysokich częstotliwości wraz z wiekiem, czyli zjawiska określanego jako prezbikusis. Jest to stopniowe pogarszanie słuchu wynikające ze starzenia się struktur ucha wewnętrznego, zwłaszcza elementów odpowiedzialnych za odbiór wysokich tonów. Dla realizatora dźwięku ma to znaczenie praktyczne: starsi słuchacze mogą słabiej odbierać "powietrze", sykliwość i bardzo wysokie składowe barwy (często powyżej ok. 10 kHz), więc ich ocena brzmienia góry pasma może różnić się od oceny osób młodszych.
W ujęciu egzaminacyjnym bywa stosowany model uproszczony, w którym przyjmuje się, że po 20. roku życia człowiek traci w przybliżeniu 2 kHz pasma w zakresie wysokich częstotliwości co 10 lat. Dlatego odpowiedź "2 kHz" jest właściwa w kontekście tego typu pytania.
Dlaczego pozostałe wartości są mniej trafne w tym modelu?
- "1 kHz" sugeruje zbyt wolne tempo zmian, które nie odpowiada przyjmowanemu w tym ujęciu przybliżeniu.
- "3 kHz" i "4 kHz" zakładają zbyt duży, stały ubytek na dekadę, co prowadziłoby do bardzo szybkiego "ucięcia" wysokich częstotliwości u większości osób, a to nie jest typową wartością przyjmowaną w tym prostym schemacie.
Warto pamiętać o ograniczeniach: rzeczywiste pogarszanie słuchu nie jest liniowe i zależy m.in. od ekspozycji na hałas, genetyki, stanu zdrowia czy leków ototoksycznych. W praktyce audiologicznej zamiast takiej stałej liczby analizuje się progi słyszenia na określonych częstotliwościach (np. w audiometrii tonalnej), a nie "stałą utratę kHz na dekadę". Na egzaminie należy jednak trzymać się przyjętego uproszczenia.
