Izofona to krzywa (zbiór punktów) pokazująca, jaki poziom sygnału dla różnych częstotliwości wywołuje u człowieka to samo wrażenie głośności. Innymi słowy: jeśli wybierzemy pewien "odczuwalny" poziom głośności, to przy różnych częstotliwościach ucho wymaga innego poziomu ciśnienia akustycznego, aby głośność była oceniona jako równa.
To zjawisko jest kluczowe w realizacji dźwięku, bo tłumaczy m.in. dlaczego przy cichym odsłuchu bas i bardzo wysokie tony wydają się słabsze, a przy głośnym odsłuchu charakter brzmienia subiektywnie się zmienia. Krzywe jednakowej głośności są więc elementem psychoakustyki, a nie algorytmem przetwarzania sygnału.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "jednakowo odczuwalnego poziomu głośności." – bo dokładnie to opisuje istotę izofon: jednakową percepcję głośności w funkcji częstotliwości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "automatyki głośności." – automatyka głośności (np. automatyczne sterowanie poziomem, regulacje w urządzeniach, systemy utrzymujące stały poziom) to mechanizmy przetwarzania lub sterowania sygnałem. Izofona nie jest "automatyką", tylko krzywą opisującą właściwości słuchu.
- "kompresji dynamiki." – kompresja dynamiki to proces zmniejszania rozpiętości dynamicznej sygnału (zmiana relacji głośnych i cichych fragmentów). To narzędzie realizatorskie. Izofona nie opisuje działania kompresora, lecz zależność percepcji głośności od częstotliwości.
- "Gaussa." – krzywa Gaussa to pojęcie z matematyki/statystyki (rozkład normalny). Choć również jest "krzywą", nie dotyczy ona bezpośrednio konturów jednakowej głośności w akustyce słyszenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "izofona", skojarz to z "jednakową głośnością" i z tym, jak ucho reaguje na różne częstotliwości. To pojęcie opisowe (psychoakustyczne), a nie nazwa procesora sygnałowego.
