Wskaźniki w statystyce dobiera się do tego, co dokładnie opisują dane i jaki jest cel analizy. Gdy tabela przedstawia wartość przesyłek "w roku 2009" (czyli dla jednego okresu) i rozbija tę wartość na elementy składowe (np. rodzaje usług, regiony, oddziały, grupy klientów), to naturalnym celem jest odpowiedź na pytanie: jaką część całości stanowi każda kategoria. Do tego służy wskaźnik struktury (udział części w całości), zwykle wyrażany w procentach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiej sytuacji?
- "Dyspersji" – dyspersja (miary rozproszenia, np. rozstęp czy odchylenie standardowe) opisuje zmienność wartości w zbiorze obserwacji. Stosuje się ją, gdy analizujemy, jak bardzo wyniki różnią się między sobą. Sama informacja o strukturze wartości przesyłek według kategorii nie jest typowym zadaniem na miary rozproszenia.
- "Dynamiki" – wskaźniki dynamiki badają zmiany w czasie (np. porównanie roku do roku, miesiąca do miesiąca). Żeby mówić o dynamice, trzeba mieć co najmniej dwa okresy (np. 2008 i 2009 albo kolejne miesiące). Jeśli tabela dotyczy wyłącznie roku 2009 jako jednego przekroju, dynamika nie jest właściwą interpretacją.
- "Korelacji" – korelacja opisuje zależność między dwiema zmiennymi (np. wartość przesyłek a liczba reklamacji). W pytaniu nie ma pary cech do porównania, tylko jedna wielkość (wartość przesyłek) podzielona na składowe, więc korelacja nie jest tu adekwatna.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy dane są (1) podziałem całości na części (struktura), (2) szeregiem czasowym (dynamika), (3) zbiorem obserwacji do oceny rozproszenia (dyspersja), czy (4) zestawem dwóch zmiennych do oceny współzależności (korelacja). To proste "drzewko decyzji" zwykle pozwala szybko wybrać właściwy wskaźnik.
