W badaniu MR kręgosłupa lędźwiowego standardowo dąży się do stabilnego i możliwie komfortowego ułożenia pacjenta, ponieważ nawet niewielkie ruchy (np. z powodu bólu, napięcia mięśni lub niewygodnej pozycji) mogą pogarszać jakość obrazów. Z tego powodu najczęściej stosuje się pozycję na plecach (na wznak) z kończynami górnymi wzdłuż tułowia. Taka konfiguracja jest łatwa do utrzymania przez czas trwania sekwencji i zwykle dobrze tolerowana.
Orientacja "głową do magnesu" bywa stosowana jako typowa dla wielu protokołów, ale w praktyce wybór head-first lub feet-first może zależeć od organizacji pracowni, typu cewki, budowy pacjenta, objawów (np. klaustrofobia) oraz przyjętego protokołu. W pytaniu oceniana jest jednak najbardziej klasyczna konfiguracja dla MR odcinka lędźwiowego, czyli na plecach z rękami wzdłuż tułowia.
- Odpowiedź "na brzuchu, nogami do magnesu, ręce za głową" jest nieprawidłowa, bo pozycja na brzuchu nie jest typowym ułożeniem dla rutynowego MR lędźwi, a ręce za głową zwiększają dyskomfort i ryzyko ruchu.
- Odpowiedź "na plecach, głową do magnesu, ręce za głową" zawiera prawidłową pozycję tułowia, ale niekorzystne ułożenie kończyn górnych. Ręce za głową częściej spotyka się w innych badaniach, natomiast dla odcinka lędźwiowego zwykle wybiera się ułożenie neutralne.
- Odpowiedź "na brzuchu, nogami do magnesu, ręce wzdłuż tułowia" nadal zakłada pozycję na brzuchu, która w standardowym protokole lędźwiowym nie jest pierwszym wyborem i może utrudniać utrzymanie bezruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się wariant "na plecach" z naturalnym ułożeniem rąk (wzdłuż tułowia), a pozostałe propozycje wprowadzają pozycję na brzuchu lub wymuszone ułożenie rąk za głową, to zwykle poprawna jest opcja najbardziej neutralna i najłatwiejsza do utrzymania bez ruchu.
