Indywidualny plan wsparcia powinien wynikać z możliwie pełnej oceny funkcjonowania osoby. W opisie występują trzy powiązane obszary: ograniczenia fizyczne (poruszanie się na wózku), trudności psychiczne (depresja) oraz obniżone funkcjonowanie społeczne (ograniczone kontakty). W praktyce te sfery wzajemnie na siebie wpływają: mniejsza mobilność może nasilać izolację, a izolacja i depresja mogą obniżać motywację do ćwiczeń i samodzielności.
Odpowiedź "Zorganizowanie terapii fizycznej, terapii psychologicznej i spotkań towarzyskich." jest właściwa, ponieważ obejmuje wszystkie wskazane potrzeby: rehabilitacja fizyczna wspiera sprawność i zapobieganie powikłaniom, terapia psychologiczna odpowiada na objawy depresyjne, a spotkania towarzyskie i aktywizacja społeczna przeciwdziałają izolacji oraz wzmacniają sieć wsparcia.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne, bo zawężają plan do wycinka problemu lub pomijają kluczowe ryzyka:
- "Ignorowanie stanu psychicznego…" jest błędne, ponieważ depresja może znacząco utrudniać realizację innych działań (np. spadek energii, wycofanie, gorsza współpraca), a jej pomijanie obniża skuteczność całego planu.
- "Zignorowanie wszystkich aspektów… i skupienie się tylko na potrzebach materialnych" jest niewłaściwe: wsparcie materialne bywa ważne, ale nie zastępuje działań medyczno-rehabilitacyjnych, psychologicznych i społecznych, które odpowiadają na opisane problemy.
- "Skupienie się tylko na terapii psychologicznej…" jest niepełne: choć depresja jest istotna, równolegle trzeba wspierać funkcjonowanie fizyczne i społeczne. Jedno działanie nie rozwiązuje automatycznie pozostałych ograniczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się informacje z kilku sfer (fizyczna–psychiczna–społeczna), najczęściej poprawne jest rozwiązanie łączące działania, a nie ignorujące któryś obszar.
