SDH (Synchronous Digital Hierarchy) jest technologią teletransmisyjną warstwy transportowej, zaprojektowaną jako synchroniczne rozwinięcie wcześniejszych rozwiązań opartych o PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy). W praktyce oznacza to przejście od hierarchii "prawie synchronicznej" (różnice zegarów i potrzeba wyrównywania) do bardziej uporządkowanego transportu z jednoznaczną strukturą ramek i lepszą synchronizacją, co ułatwia zestawianie przepływności oraz zarządzanie siecią.
Odpowiedź "PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy)" jest poprawna, bo PDH stanowi historyczny etap wcześniejszy, z którego wyewoluowały rozwiązania SDH/SONET w sieciach operatorskich. To typowe pytanie o relację rozwojową technologii: co było poprzednikiem i co powstało jako rozwinięcie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "POTS (Plain Old Telephone Service)" opisuje klasyczną usługę telefonii analogowej, a nie hierarchię cyfrową transportu sygnałów. Nie stanowi więc "technologii hierarchii cyfrowej", którą SDH miałoby rozwijać.
- "ATM (Asynchronous Transfer Mode)" to technologia komutacji/transportu oparta o komórki, używana w sieciach szerokopasmowych jako rozwiązanie pakietowo-komórkowe. Występowała równolegle lub jako warstwa usługowa/transportowa w innych architekturach, ale nie jest bezpośrednim poprzednikiem SDH w sensie hierarchii cyfrowej.
- "ISDN (Integrated Services Digital Network)" to koncepcja/usługa sieci cyfrowej dla usług zintegrowanych (abonent/ dostęp), a nie hierarchia transportowa w rodzaju PDH/SDH. ISDN dotyczy głównie sposobu świadczenia usług i dostępu, nie zaś samej hierarchii transmisyjnej szkieletu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się SDH i słowo "rozwinięciem", najczęściej sprawdzana jest para historyczna PDH → SDH. Inne skróty telekomunikacyjne mogą być mylące, ale nie opisują tej samej klasy rozwiązań.
