Teleterapia (radioterapia wiązkami zewnętrznymi) polega na napromienianiu pacjenta promieniowaniem jonizującym wytwarzanym przez urządzenie znajdujące się poza ciałem chorego. Kluczowym elementem definicji jest więc zewnętrzne źródło i geometria "z zewnątrz do wnętrza", a nie miejsce choroby ani sposób umieszczenia aplikatora.
Odpowiedź "promieniowaniem fotonowym lub cząsteczkowym ze źródeł zewnętrznych" jest poprawna, ponieważ teleterapia obejmuje zarówno wiązki fotonowe (np. promieniowanie rentgenowskie/gamma w ujęciu ogólnym), jak i wybrane techniki z użyciem wiązek cząstek (np. w ujęciu ogólnym: terapia cząstkami). Wspólnym mianownikiem jest to, że źródło znajduje się poza pacjentem.
Odpowiedź "wyłącznie promieniowaniem fotonowym ze źródeł zewnętrznych" jest błędna, bo zawęża teleterapię tylko do fotonów. Takie zawężenie bywa intuicyjne (fotonowa radioterapia jest najczęściej kojarzona), ale definicyjnie teleterapia nie musi ograniczać się wyłącznie do tej grupy.
Odpowiedzi "promieniowaniem ze źródła umieszczonego pod skórą pacjenta" oraz "promieniowaniem ze źródła umieszczonego w obrębie guza nowotworowego" opisują sytuacje, w których źródło promieniowania znajduje się w ciele lub bardzo blisko zmiany. To jest charakterystyczne dla brachyterapii, gdzie stosuje się aplikatory/źródła umieszczane miejscowo (śródjamowo, śródtkankowo itp.).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści odpowiedzi pojawia się "źródło umieszczone w pacjencie" (pod skórą, w guzie, w jamie ciała), myśl o brachyterapii. Jeśli "źródło zewnętrzne" i wiązka kierowana na pacjenta – to teleterapia.
