Teodolit jest przyrządem geodezyjnym przeznaczonym przede wszystkim do pomiaru kątów (w płaszczyźnie poziomej i pionowej). W warunkach górnictwa podziemnego ta cecha sprawia, że instrument jest szczególnie przydatny do wyznaczania i utrzymywania kierunku prowadzenia wyrobiska, czyli kontroli przebiegu osi drążenia zgodnie z projektem.
Odpowiedź "nadawania kierunku prowadzonego wyrobiska." jest poprawna, bo kierunek w geodezji wyznacza się na podstawie obserwacji kątowych (np. przez celowanie na punkty osnowy i odkładanie kierunków). Teodolit umożliwia takie czynności w sposób precyzyjny, także w ograniczonej przestrzeni wyrobiska.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych typów pomiarów:
- "pomiaru rozstawu odrzwi obudowy." – rozstaw to wielkość liniowa, zwykle mierzona taśmą, przymiarem, dalmierzem lub innym narzędziem do długości. Teodolit nie jest podstawowym narzędziem do bezpośredniego mierzenia odległości między elementami obudowy.
- "pomiaru szerokości wyrobiska." – szerokość to również pomiar długości, a nie kątów. Można ją wykonać metodami liniowymi; teodolit nie jest tu pierwszym wyborem.
- "nadawania spadku wyrobiska o małym nachyleniu." – spadek (nachylenie) wiąże się z różnicami wysokości i kontrolą rzędnych. W praktyce do takich zadań częściej stosuje się niwelację (niwelator i łaty) albo rozwiązania pomiarowe ukierunkowane na wysokość/poziom, a nie typowy pomiar kątów w planie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "kierunek", "azymut", "kąt", zwykle pasuje instrument kątowy (teodolit). Jeśli pojawiają się "szerokość", "rozstaw", "odległość", częściej chodzi o pomiary liniowe.
