Ocena sprawności manualnej (motoryki małej) u osób z niepełnosprawnością fizyczną opiera się na obserwacji, jak pacjent wykonuje czynności wymagające pracy dłoni: chwytu, precyzji palców, koordynacji oko–ręka, płynności ruchu, siły nacisku oraz kontroli tempa. Najbardziej naturalnym środowiskiem do takiej obserwacji są zajęcia, w których te elementy są stale wykorzystywane.
Odpowiedź "z plastykoterapii" jest właściwa, ponieważ aktywności plastyczne zwykle angażują ręce w sposób ciągły i mierzalny: trzymanie narzędzia (kredki, pędzla, nożyczek), dozowanie siły, prowadzenie linii, wycinanie po konturze, ugniatanie lub formowanie materiału. Terapeuta może wtedy ocenić zarówno jakość ruchu, jak i strategie kompensacyjne oraz poziom samodzielności.
Pozostałe propozycje są mniej adekwatne do celu "określenia sprawności manualnej":
- "z biblioterapii" koncentruje się głównie na treściach, emocjach i refleksji; choć może zawierać element pracy z książką, nie jest to z definicji metoda służąca obserwacji precyzyjnej manipulacji ręką.
- "z filmoterapii" opiera się na odbiorze materiału filmowego i rozmowie/interpretacji, więc typowo bardziej bada reakcje, wgląd i funkcjonowanie psychospołeczne niż manualność.
- "z muzykoterapii biernej" jest formą odbiorczą (słuchanie), a więc minimalnie angażuje czynności manualne; może wpływać na relaks i napięcie, ale nie daje dobrych warunków do obserwacji precyzji dłoni.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: jeśli pytanie dotyczy manualności, najczęściej właściwe są aktywności plastyczne lub zadania manipulacyjne, a metody odbiorcze (film, czytanie, słuchanie) rzadziej stanowią podstawę oceny motoryki małej.
