W treningu budżetowym kluczowa jest zasada stopniowania trudności oraz rozpoczynania pracy od oceny kompetencji wyjściowych. Jeżeli celem jest zwiększenie samodzielności osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, terapeuta najpierw ustala, jakie umiejętności są już opanowane i czego brakuje.
Odpowiedź "sprawdzenia ich umiejętności rozpoznawania wartości pieniędzy" jest właściwa, ponieważ rozpoznawanie nominałów i rozumienie wartości (np. że 10 zł to więcej niż 5 zł, a kilka monet może dawać tę samą kwotę) stanowi fundament dla wszystkich dalszych działań: płacenia, kontrolowania reszty, porównywania cen i świadomego wyboru.
Pozostałe propozycje są zwykle kolejnymi etapami, ale nie powinny być pierwszym krokiem:
- "nauki sporządzania listy niezbędnych zakupów na najbliższy tydzień" wymaga już planowania, przewidywania potrzeb i często także wstępnego rozumienia kosztów; bez umiejętności wartościowania pieniędzy lista może nie przełożyć się na realne zakupy.
- "drobnych zakupów na pobliskim targowisku miejskim" to działanie praktyczne, jednak bez wcześniejszej diagnozy może być zbyt obciążające (bodźce, negocjacje, różne formy sprzedaży) i ujawnić trudności, których można było uniknąć przez ćwiczenia bazowe.
- "wycieczki do najbliższego supermarketu" bywa jeszcze trudniejsze: duża przestrzeń, mnogość bodźców i złożoność wyboru produktów. To raczej etap późniejszy, gdy podstawy są opanowane.
W praktyce dobrze zaplanowany trening zaczyna się od sprawdzenia umiejętności bazowych, następnie wprowadza ćwiczenia w warunkach kontrolowanych (np. symulacja płatności), a dopiero potem przechodzi do środowiska naturalnego.
