W sytuacji, gdy podopieczny ma trudności z nawiązywaniem kontaktów społecznych, najbardziej ukierunkowaną formą wsparcia jest terapia grupowa. Jej kluczową zaletą jest to, że sama grupa staje się "środowiskiem treningowym": można ćwiczyć rozmowę, współpracę, asertywność, rozpoznawanie emocji innych osób oraz reagowanie na sygnały społeczne. W warunkach kontrolowanych i wspierających podopieczny dostaje też informację zwrotną i doświadcza, że inni mają podobne trudności, co zmniejsza poczucie izolacji.
Odpowiedź "interwencja kryzysowa" nie jest najlepszym wyborem, ponieważ odnosi się do sytuacji nagłego załamania równowagi (np. silne nasilenie objawów, myśli samobójcze, gwałtowny konflikt, przemoc, ryzyko autoagresji). W treści pytania nie ma przesłanek o kryzysie wymagającym pilnej stabilizacji; opis wskazuje raczej na przewlekłą trudność w funkcjonowaniu społecznym.
"Terapia indywidualna" może być wartościowa (np. przy pracy nad lękiem społecznym, wglądem, motywacją czy objawami), ale w kontekście celu zadanego w pytaniu — poprawy kontaktów — jest zwykle mniej bezpośrednia niż oddziaływanie w grupie. W praktyce często łączy się oba podejścia, jednak przy wyborze najbardziej odpowiedniej formy do treningu relacji społecznych przewagę ma praca grupowa.
"Mediacja rodzinna" jest narzędziem do rozwiązywania sporu między członkami rodziny i poprawy komunikacji w konflikcie. Jeśli trudność dotyczy ogólnych kontaktów społecznych, a nie konkretnego sporu rodzinnego, mediacja nie adresuje istoty problemu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij cel (tu: rozwijanie kompetencji społecznych), a potem dobierz formę, która daje możliwość ćwiczenia danego obszaru w praktyce (tu: grupa).
