Hipoglikemia u osoby z cukrzycą może pojawiać się w ciągu doby w związku z aktualnymi zdarzeniami: zbyt małym posiłkiem, pominięciem jedzenia, większym niż zwykle wysiłkiem, przyjęciem leków w innej porze lub w innej dawce niż zazwyczaj. Objawy takie jak drżenie rąk, potliwość i silny głód są typowe dla spadku glikemii i wymagają szybkiej oceny sytuacji.
Najskuteczniej do ustalenia przyczyn prowadzą obserwacja pacjenta oraz rozmowa z pacjentem. Obserwacja pozwala zauważyć dynamikę objawów, ich nasilenie oraz okoliczności wystąpienia (np. po spacerze, przed posiłkiem, po podaniu leków). Rozmowa/krótki wywiad ukierunkowany umożliwia uzyskanie informacji, których nie ma w dokumentach: kiedy pacjent ostatnio jadł, czy zjadł całą porcję, czy czuje nudności i unika jedzenia, czy podejmował aktywność oraz jak przyjął leki przeciwcukrzycowe.
Odpowiedzi oparte na samej analizie dokumentacji lub rozmowie z personelem medycznym mogą być mniej skuteczne w tej konkretnej sytuacji, bo dokumentacja bywa niepełna w zakresie bieżących zachowań (np. pacjent nie zjadł posiłku), a personel nie zawsze obserwuje pacjenta w każdej chwili. Wywiad z rodziną oraz analiza historii choroby są przydatne dla tła (nawyki, wcześniejsze epizody), ale nie muszą wyjaśnić przyczyny aktualnych objawów w danym dniu. Analiza dokumentacji socjalnej ma najmniejszą wartość w wyjaśnianiu mechanizmu hipoglikemii.
W praktyce opiekun medyczny, zbierając informacje poprzez obserwację i rozmowę, powinien je niezwłocznie przekazać pielęgniarce/zespołowi, ponieważ przyczyny i objawy hipoglikemii mają znaczenie dla dalszych decyzji terapeutycznych i bezpieczeństwa pacjenta.
