U pacjenta po udarze mózgu często występuje niedowład i zaburzenie kontroli ruchu w kończynie dolnej. Jednym z typowych problemów jest opadanie stopy, czyli niewystarczające uniesienie przodostopia podczas fazy przenoszenia w chodzie. Skutkuje to "zahaczaniem" palcami o podłoże, kompensacjami (np. nadmiernym unoszeniem uda) oraz większym ryzykiem potknięcia i upadku.
Orteza typu AFO (ankle-foot orthosis) ma za zadanie mechanicznie wspierać ustawienie stopy i stawu skokowego tak, aby ułatwić wykonanie ruchu zgięcia grzbietowego lub przynajmniej zapobiegać nadmiernemu opadaniu przodostopia. Z tego powodu właściwą odpowiedzią są zginacze grzbietowe (mięśnie wykonujące unoszenie przodostopia).
Odpowiedź "zginaczy podeszwowych" jest błędna, ponieważ zgięcie podeszwowe odpowiada m.in. za odepchnięcie i ustawienie "w dół", a problem kliniczny w opadaniu stopy dotyczy zwykle niedostatecznego uniesienia przodostopia. Odpowiedzi "przywodzicieli" i "odwodzicieli" są błędne, bo odnoszą się do ruchów w innych płaszczyznach i nie opisują podstawowej funkcji, którą AFO najczęściej wspiera w kontekście poudarowym (kontrola w płaszczyźnie strzałkowej: grzbietowe–podeszwowe).
W praktyce egzaminacyjnej warto skojarzyć: AFO + udar + opadanie stopy → wsparcie unoszenia przodostopia → zgięcie grzbietowe. To pozwala szybko odróżnić kierunek ruchu od pozostałych, pozornie "anatomicznych" odpowiedzi.
