Określenie wzmacniacz prądu stałego (często rozumiane jako wzmacniacz DC) oznacza układ, który potrafi przenosić i wzmacniać nie tylko zmiany sygnału w czasie, ale również jego składową stałą (offset/poziom DC). W praktyce ma to znaczenie wtedy, gdy interesuje nas wzmocnienie sygnałów wolnozmiennych albo pomiar poziomu napięcia/prądu, a nie tylko przebiegów przemiennych.
Na schemacie ideowym wskazówką są rozwiązania konstrukcyjne toru sygnału. Dla układów nastawionych na przenoszenie DC typowe jest sprzęganie bezpośrednie między stopniami, czyli takie połączenie, w którym nie ma kondensatorów w szereg z sygnałem, które działałyby jak filtr górnoprzepustowy i odcinały składową stałą. Równie istotna jest polaryzacja elementów aktywnych (np. tranzystora) tak, aby punkt pracy umożliwiał liniowe wzmocnienie także dla sygnału o bardzo niskiej częstotliwości, łącznie z 0 Hz.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego rozpoznania:
- "Wzmacniacz operacyjny" to nazwa elementu/klasy układu (op-amp), a nie funkcjonalne rozstrzygnięcie "czy przenosi DC". Wzmacniacz operacyjny może pracować w układach przenoszących DC lub tylko AC – zależy to od aplikacji i sprzęgania.
- "Wzmacniacz selektywny" odnosi się do układów o selektywności częstotliwościowej (np. wzmacniacze w.cz., pasmowe), gdzie kluczowe są obwody rezonansowe/filtry. To inna cecha niż zdolność przenoszenia składowej stałej.
- "Wzmacniacz różnicowy" opisuje sposób wzmacniania różnicy dwóch sygnałów wejściowych. Taki układ również może przenosić DC lub nie – to nie jest to samo kryterium co "wzmacniacz prądu stałego".
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na schemacie elementów, które blokują DC (kondensatory sprzęgające w szereg z sygnałem). Jeśli tor sygnałowy jest sprzęgany bezpośrednio, a układ ma stabilny punkt pracy, rośnie prawdopodobieństwo, że chodzi o wzmacniacz przenoszący składową stałą.
