Pozycja "na brzuchu" u niemowlęcia (stosowana pod nadzorem osoby dorosłej, gdy dziecko nie śpi) jest klasycznym sposobem wspierania rozwoju ruchowego. W tej pozycji dziecko ćwiczy pracę przeciwko grawitacji: unosi i obraca głowę, opiera się na przedramionach, a z czasem stabilizuje tułów. To przekłada się na wzmacnianie mięśni szyi, obręczy barkowej, grzbietu i brzucha oraz na rozwój koordynacji ruchowej.
Dlatego odpowiedź "fizyczny" jest właściwa: dotyczy bezpośredniego doskonalenia motoryki dużej, kontroli posturalnej i przygotowania do kolejnych umiejętności (np. podpór, obrotów, pełzania).
- "psychiczny" jest nieadekwatny jako "przede wszystkim", bo odnosi się m.in. do procesów poznawczych (uwaga, spostrzeganie, uczenie się). Leżenie na brzuchu może dostarczać bodźców i okazji do eksploracji, ale jego główny, najbardziej oczywisty efekt dotyczy ruchu i mięśni.
- "społeczny" także nie jest kluczowy: rozwój społeczny wynika głównie z interakcji z opiekunem i otoczeniem. W czasie aktywności na brzuchu można rozmawiać z dzieckiem i zachęcać je do kontaktu wzrokowego, jednak to element towarzyszący, a nie podstawowy cel ułożenia.
- "emocjonalny" bywa wybierany intuicyjnie, bo kojarzy się z troską. Jednak emocje są przede wszystkim wzmacniane przez bezpieczną relację, przewidywalną opiekę i reakcję na potrzeby. Pozycja na brzuchu jest ćwiczeniem funkcjonalnym, którego rdzeniem jest wsparcie ciała i ruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się czynność typu "układanie", "podnoszenie", "ćwiczenie pozycji", najpierw oceń, czy dotyczy ona mięśni i motoryki. Jeśli tak, najczęściej chodzi o rozwój fizyczny, a pozostałe obszary są co najwyżej wspierane pośrednio.
