KWALIFIKACJA EKA1 - STYCZEŃ 2012

Umowa użyczenia należy do klasycznych umów nazwanych prawa prywatnego. Jej istotą jest nieodpłatne oddanie rzeczy do używania na czas oznaczony lub nieoznaczony. Tego typu stosunki oparte na równorzędności stron (brak władztwa administracyjnego jednej strony nad drugą) są co do zasady regulowane przez prawo cywilne, a w Polsce podstawowym aktem w tym zakresie jest Kodeks cywilny.

Odpowiedź "cywilnego." jest właściwa, ponieważ to właśnie prawo cywilne reguluje zobowiązania i umowy między podmiotami, w tym umowy dotyczące korzystania z rzeczy (także nieodpłatnie).

Pozostałe odpowiedzi nie pasują do charakteru umowy użyczenia:

• "finansowego." – prawo finansowe koncentruje się na daninach publicznych, budżecie, finansach publicznych i mechanizmach gromadzenia oraz wydatkowania środków publicznych. Nie jest typową podstawą normującą umowy użyczenia między stronami.
• "korporacyjnego." – prawo korporacyjne dotyczy przede wszystkim organizacji i funkcjonowania osób prawnych, zwłaszcza spółek (ustrój, organy, reprezentacja). Może pośrednio wiązać się z zawieraniem umów przez spółki, ale nie jest właściwą gałęzią, która "reguluje" samą konstrukcję użyczenia.
• "administracyjnego." – prawo administracyjne reguluje działania organów administracji, w tym decyzje, postępowania administracyjne i inne formy władcze. Umowa użyczenia to relacja cywilnoprawna, chyba że w szczególnych sytuacjach ustawowych ustawodawca przewidzi odmienny tryb (co nie zmienia cywilnoprawnego rdzenia tej instytucji).

W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli mamy do czynienia z umową opartą na równorzędności stron (a nie z decyzją, zezwoleniem czy postępowaniem), to najczęściej będzie to sfera prawa cywilnego.