Urojenia (delusions) to patologiczne przekonania lub sądy, które nie wynikają z realnych faktów, a mimo to są podtrzymywane z dużą pewnością i nie poddają się korekcie w rozmowie. Z punktu widzenia psychopatologii opisuje się je przede wszystkim jako zaburzenia treści myślenia, dlatego w uproszczonych podziałach egzaminacyjnych klasyfikuje się je do zaburzeń myślenia.
Dlaczego nie są to zaburzenia spostrzegania? Zaburzenia spostrzegania dotyczą głównie tego, co i jak osoba postrzega (np. omamy, złudzenia). Urojenie nie musi wiązać się z "widzeniem" lub "słyszeniem" bodźców, tylko z ich interpretacją i zbudowaniem fałszywego systemu przekonań.
Dlaczego nie są to zaburzenia nastroju? Nastrój dotyczy dominującego stanu emocjonalnego (np. depresyjnego lub maniakalnego). Urojenia mogą współwystępować z zaburzeniami nastroju, ale same w sobie nie są objawem afektywnym.
Dlaczego nie są to zaburzenia pamięci? Zaburzenia pamięci dotyczą zapamiętywania, odtwarzania i orientacji (np. w otępieniach). Osoba może mieć prawidłową pamięć, a jednocześnie prezentować urojenia.
W praktyce opiekuna DPS ważne jest, by umieć nazwać i opisać objaw: podopieczny może np. być przekonany, że jest okradany lub śledzony. Zwykle nie pomaga "udowadnianie", że to nieprawda; bezpieczniej jest zachować spokój, zadbać o poczucie bezpieczeństwa chorego, obserwować nasilenie i przekazać informacje personelowi medycznemu.
