Standard IEEE 802.11g jest odmianą sieci WLAN, która w warstwie fizycznej przewiduje maksymalną, teoretyczną przepustowość do 54 Mb/s. W pytaniach egzaminacyjnych taka wartość zwykle odnosi się do nominalnej prędkości łącza (tzw. stawek PHY), a nie do realnego transferu plików.
W praktyce rzeczywista przepustowość użytkowa bywa niższa z powodu narzutów protokołów (ramki, potwierdzenia, CSMA/CA), współdzielenia medium radiowego, zakłóceń oraz jakości sygnału. Dlatego nawet przy zestawionym łączu "54 Mb/s" transfer aplikacyjny może być istotnie mniejszy, ale nie zmienia to odpowiedzi na pytanie o możliwości standardu.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- 100 Mb/s kojarzy się z Ethernetem (Fast Ethernet) i bywa mylone z Wi‑Fi. Nie jest to charakterystyczna, standardowa stawka dla 802.11g.
- 300 Mb/s jest typową wartością marketingową spotykaną w urządzeniach 802.11n (zależnie od liczby strumieni i szerokości kanału). To prowadzi do częstego błędu polegającego na przypisaniu jej 802.11g.
- 1 Gb/s odpowiada raczej sieciom przewodowym (Gigabit Ethernet) lub dużo nowszym rozwiązaniom bezprzewodowym; nie jest właściwą wartością dla 802.11g.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać "pary" standard–prędkość (b: 11, g: 54, n: setki). Jednocześnie rozdzielaj w głowie prędkość nominalną od realnej przepustowości, bo to częsty temat pytań i dyskusji w praktyce serwisowej.
