Mufy kablowe stosuje się wtedy, gdy trzeba połączyć odcinki kabli energetycznych i odtworzyć ich warstwy: połączenie przewodów roboczych, izolację każdej żyły oraz powłokę zewnętrzną. Na rysunku pokazano połączenie dwóch odcinków kabla wielożyłowego w układzie liniowym (kabel wchodzi z lewej i z prawej strony), a żyły są połączone czołowo za pomocą złączek/tulejek. Następnie miejsca łączeń są osłonięte elementami opisanymi jako rury termokurczliwe do odtworzenia izolacji, a całość zamknięto zewnętrzną rurą termokurczliwą odtwarzającą powłokę. Taki zestaw cech jest typowy dla mufy przelotowej.
Odpowiedź "mufę rozgałęźną" nie pasuje, bo mufa rozgałęźna ma co najmniej trzy wejścia kablowe (lub wyraźny "odgałęźnik") i służy do wykonania odgałęzienia sieci. Na przedstawionym rozwiązaniu nie ma żadnego trzeciego toru ani bocznego wyprowadzenia.
Odpowiedzi z "głowicą" dotyczą zakończenia kabla i jego przyłączenia do urządzenia (np. rozdzielnicy, transformatora, aparatury). W głowicy nie łączy się dwóch odcinków kabla ze sobą, tylko przygotowuje koniec kabla do podłączenia. Dlatego zarówno "głowica olejowa" (historycznie stosowana w określonych rozwiązaniach SN/WN), jak i "głowica konektorowa" (z przyłączem wtykowym) nie opisują pokazanego połączenia dwóch odcinków kabla.
Wskazówka egzaminacyjna: w rozpoznawaniu osprzętu kablowego najpierw sprawdź funkcję (łączenie czy zakończenie), potem liczbę wejść (2 = przelot, 3+ = rozgałęzienie), a na końcu technologię wykonania (np. termokurcz, żywica, zalew).
