W typowym układzie automatyki przemysłowej sterownik PLC współpracuje z elementami peryferyjnymi o różnych funkcjach. Moduł wejściowy jest przeznaczony do odbioru sygnałów z obiektu i przekazania ich do PLC. Najczęściej są to sygnały z czujników (krańcówek, czujników zbliżeniowych, przetworników) w postaci wejść cyfrowych lub analogowych. Z punktu widzenia działania programu PLC, wejścia są "czytane", czyli stan obiektu jest odwzorowany w pamięci sterownika.
Odpowiedź "zasilacza sterownika PLC" jest błędna, ponieważ zasilacz nie służy do akwizycji sygnałów procesowych. Jego zadaniem jest dostarczenie odpowiednich napięć zasilających dla CPU i modułów (oraz często dla czujników), a nie realizacja funkcji I/O.
Odpowiedź "interfejsu komunikacyjnego" również nie pasuje do roli modułu wejść. Interfejs komunikacyjny (np. do sieci przemysłowej) odpowiada za wymianę danych między sterownikiem a innymi urządzeniami (panele HMI, falowniki, inne sterowniki). Nie jest to typowy tor doprowadzania sygnałów binarnych/analogowych z czujników, tylko kanał transmisji protokołowej.
Odpowiedź "modułu wyjściowego" jest niepoprawna, bo wyjścia pełnią funkcję odwrotną do wejść: wysyłają sygnały sterujące z PLC do elementów wykonawczych (styczników, elektrozaworów, lamp sygnalizacyjnych, przekaźników). W praktyce podczas analizy schematu warto zwracać uwagę na kierunek połączeń: jeśli moduł jest "po stronie czujników" i jego sygnały trafiają do PLC, jest to typowy argument za modułem wejściowym.
Na egzaminie najbezpieczniejsza metoda to identyfikacja funkcji po roli w torze sygnałowym, a nie po samym oznaczeniu handlowym urządzenia: wejścia zbierają informacje o stanie procesu, wyjścia sterują procesem, zasilacz dostarcza energię, a interfejs zapewnia komunikację.
