Na rysunku widać maszynę prowadzoną przez operatora, z poziomym, walcowatym bębnem w dolnej części oraz dużym workiem odpylającym połączonym z korpusem. Taki zestaw cech jest charakterystyczny dla szlifierki bębnowej do podłóg drewnianych, potocznie nazywanej cykliniarką. Jej zadaniem jest szlifowanie parkietu: usuwanie starych warstw lakieru, wyrównanie powierzchni, likwidacja rys oraz przygotowanie do lakierowania lub olejowania.
Dlaczego poprawne jest "szlifowania parkietów."? Podczas obróbki drewna powstaje dużo drobnego pyłu i trocin, dlatego cykliniarki mają odpylanie i worek na pył. Bęben pracuje na sucho i umożliwia równomierne zbieranie cienkiej warstwy drewna na dużej szerokości przejścia.
- Odpowiedź "szlifowania posadzki lastryko." nie pasuje, bo lastryko i inne posadzki mineralne obrabia się zwykle maszynami z tarczami (często diamentowymi), nierzadko z pracą na mokro; konstrukcja i osprzęt (tarcze/segmenty) są inne niż bęben z papierem ściernym.
- Odpowiedź "zacierania powierzchni cementowych." jest błędna, bo zacieraczka (tzw. helikopter) ma wirujące ramiona z łopatkami lub talerzem, a nie bęben ścierny i worek na pył.
- Odpowiedź "polerowania posadzek z kamieni naturalnych." również nie pasuje: do polerowania kamienia stosuje się polerki/szlifierki tarczowe lub planetarne, często z padami i inną technologią (zwykle mniejsze zapylenie lub praca na mokro), bez typowego worka do zbierania trocin.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na ilustracji rozpoznajesz bęben walcowy + worek na pył, myśl o parkiecie/drewnie. Gdy widzisz łopatki – to zacieranie betonu/cementu. Gdy dominują tarcze/segmenty – to obróbka posadzek mineralnych (lastryko, kamień).
