Naprężenia w szkle (np. po hartowaniu lub niewłaściwym wyżarzaniu odprężającym) są bardzo istotne, bo mogą powodować pęknięcia, odkształcenia lub obniżenie odporności wyrobu. W praktyce ocenia się je metodami optycznymi, wykorzystując światło spolaryzowane.
Odpowiedź "Polarymetr." jest właściwa, ponieważ takie urządzenie (często spotykane też pod nazwą polaryskop/przeglądarka naprężeń) pozwala obserwować efekty fotoelastyczne: naprężone szkło staje się optycznie anizotropowe (pojawia się dwójłomność), a w polu widzenia ukazują się charakterystyczne wzory i/lub barwy, na podstawie których ocenia się poziom i rozkład naprężeń.
Pozostałe propozycje dotyczą innych wielkości fizycznych i nie służą do bezpośredniej oceny naprężeń w gotowym wyrobie szklanym:
- "Manometr." mierzy ciśnienie w instalacjach (np. sprężone powietrze, gaz, hydraulika). Nie daje informacji o naprężeniach własnych w strukturze szkła.
- "Pirometr." służy do bezkontaktowego pomiaru temperatury (najczęściej przez pomiar promieniowania cieplnego). Temperatura procesu wpływa na powstawanie naprężeń, ale sam pirometr nie ocenia naprężeń w wyrobie.
- "Wiskozymetr." mierzy lepkość (np. stopu szklanego). Lepkość jest ważna w doborze parametrów topienia i formowania, lecz nie jest narzędziem do kontroli naprężeń w gotowych elementach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się "naprężenia w szkle" i "ocena/kontrola", najczęściej chodzi o przyrząd wykorzystujący polaryzację światła (badanie fotoelastyczne), a nie typowe czujniki procesu (ciśnienie/temperatura/lepkość).
