Opis wskazuje na szkody powstające wtedy, gdy zwierzyna płowa (jeleniowate) wyciera poroże ze scypułu, ocierając je o pędy drzewek i krzewów. Taki mechanizm uszkodzeń w terminologii łowiecko-leśnej określa się jako "czemchanie". Charakterystyczne są otarcia, złamania cienkich pędów oraz mechaniczne uszkodzenia wierzchołków i pędów bocznych, wynikające z tarcia porożem.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych, odmiennych mechanizmów szkód:
- "Zgryzanie" oznacza uszkadzanie roślin przez pobieranie pokarmu: obgryzanie pąków, liści i pędów. Kluczowym błędem jest utożsamienie każdej szkody od jeleniowatych z żerowaniem.
- "Spałowanie letnie" i "spałowanie zimowe" dotyczą zdzierania lub zgryzania kory (oraz łyka) z pni i pędów. Różnice sezonowe wynikają z okresu występowania i warunków żerowania, ale wspólną cechą spałowania jest to, że szkoda dotyczy przede wszystkim kory, a nie ocierania porożem ze scypułu.
W praktyce terenowej ważne jest rozpoznanie mechanizmu szkody, bo od niego zależy dobór ochrony upraw (np. osłon pędów, repelentów, grodzeń) i ocena ryzyka strat w odnowieniach. W pytaniach egzaminacyjnych decydującą wskazówką jest fraza "wycieranie poroża", która kieruje właśnie do terminu "czemchanie", a nie do żerowania lub spałowania.
