KWALIFIKACJA SPO1 - WRZESIEŃ 2014

Określenie "niepełnosprawność sensoryczna" odnosi się do ograniczeń związanych z funkcjonowaniem narządów zmysłu, czyli przede wszystkim wzroku i słuchu (czasem w ujęciach ogólnych także innych zmysłów, ale w praktyce opiekuńczo-asystenckiej najczęściej mówi się o dysfunkcji wzroku i/lub słuchu). Jeśli więc pytanie dotyczy uszkodzeń narządów zmysłu, właściwa kategoria to "sensoryczna".

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• "psychiczną" – dotyczy trudności związanych z funkcjonowaniem psychicznym (np. zaburzenia nastroju, zaburzenia psychotyczne), a nie z samym odbiorem bodźców zmysłowych. Osoba niewidoma lub niesłysząca nie musi mieć zaburzeń psychicznych.
• "fizyczną" – bywa potocznie rozumiana jako "dotycząca ciała", ale w kontekście podziałów edukacyjno-opiekuńczych zwykle odnosi się do ograniczeń ruchowych i sprawności motorycznej (np. narządu ruchu). Uszkodzenie wzroku/słuchu nie jest typową niepełnosprawnością ruchową.
• "intelektualną" – wiąże się z funkcjonowaniem poznawczym i poziomem rozwoju intelektualnego. Dysfunkcja sensoryczna sama w sobie nie oznacza obniżenia intelektu; błędem jest utożsamianie trudności komunikacyjnych (np. w niedosłuchu) z trudnościami intelektualnymi.

W pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością poprawne nazwanie rodzaju niepełnosprawności pomaga w dobraniu wsparcia: innych strategii wymaga osoba z dysfunkcją słuchu (np. ułatwienia komunikacji), a innych osoba z ograniczeniami ruchowymi (np. transfer, asekuracja).