W drzewostanach olszowych "najczęściej" wykonuje się użytkowanie zimą. Wynika to z typowych warunków siedliskowych olsów: są to często tereny wilgotne lub okresowo zalewane, o niskiej nośności gruntu. W takich warunkach wjazd maszyn i prowadzenie zrywki w cieplejszych porach roku zwiększa ryzyko powstawania głębokich kolein, niszczenia struktury gleby oraz uszkodzeń odnowień i runa.
Zimą, gdy temperatura jest niższa, a podłoże bywa bardziej stabilne (np. przesuszone mrozem lub mniej podatne na ugniatanie), łatwiej zorganizować prace pozyskaniowe tak, aby:
- zmniejszyć degradację gleby i szkody hydrologiczne,
- ograniczyć rozjeżdżanie dna szlaków zrywkowych,
- zredukować uszkodzenia pozostających drzew i podszytu podczas manewrów sprzętu.
Pozostałe pory roku mogą być wybierane wyjątkowo, gdy warunki terenowe na to pozwalają (np. dłuższe okresy suche, odpowiednia technologia, lekkie środki zrywki), ale jako odpowiedź egzaminacyjna "latem", "jesienią" i "wiosną" są mniej trafne, bo to właśnie wtedy podmokłość i rozmiękczenie gleby zwykle najbardziej utrudniają bezpieczne użytkowanie. Wiosną dodatkowo częste są roztopy i wysoki poziom wody, a jesienią wzrost opadów i rozmoknięcie gruntu. Latem intuicyjnie kojarzy się z łatwiejszą pracą, jednak na siedliskach olsowych bywa to pora o dużym ryzyku szkód glebowych przy intensywnych opadach i niskiej nośności.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę praktyczną: im bardziej podmokłe siedlisko, tym częściej planuje się użytkowanie w okresie zimowym, aby ograniczyć szkody środowiskowe i techniczne.
