Tomografia emisyjna pozytonowa (PET) wykorzystuje radionuklidy emitujące pozytony, czyli cząstki beta plus. Taki radionuklid jest składnikiem radiofarmaceutyku podawanego pacjentowi. Po emisji pozyton przebywa w tkance krótki dystans i następnie anihiluje z elektronem.
Kluczowe w PET jest to, że w wyniku anihilacji powstają dwa fotony promieniowania gamma emitowane niemal w przeciwnych kierunkach. Aparat PET rejestruje je w tzw. koincydencji (jednoczesnym zliczeniu w przeciwnych detektorach), co pozwala wyznaczać linię odpowiedzi i rekonstruować obraz rozkładu radiofarmaceutyku.
Dlatego odpowiedź "pozytony." jest poprawna: bez emisji pozytonów nie ma zjawiska anihilacji, a więc nie powstaje sygnał wykorzystywany w rekonstrukcji PET.
- "elektrony." odnosi się do rozpadu beta minus. Ten typ emisji nie daje par fotonów anihilacyjnych rejestrowanych w koincydencji, więc nie jest zasadą PET.
- "neutrony." nie są typową emisją wykorzystywaną do obrazowania PET; neutrony mają inne interakcje z materią i inne zastosowania (np. w fizyce reaktorowej), a nie standardową diagnostykę PET.
- "cząstki alfa." mają bardzo krótki zasięg i inne właściwości dawkotwórcze; nie tworzą charakterystycznego sygnału anihilacyjnego potrzebnego w PET.
W przygotowaniu do egzaminu warto odróżniać: co emituje radionuklid (tu: pozyton) od tego, co ostatecznie rejestruje detektor (tu: fotony gamma z anihilacji).
