W instalacjach grzewczych z czynnikiem wodnym ilość dostarczonego do odbiorcy ciepła wynika z bilansu energii strumienia wody. W ujęciu praktycznym (stosowanym m.in. w ciepłomierzach) energia przekazana jest proporcjonalna do:
- natężenia przepływu (czyli ile wody przepływa w jednostce czasu),
- różnicy temperatur pomiędzy zasilaniem i powrotem (ΔT).
Dlatego poprawny zestaw pomiarów to natężenie przepływu oraz temperatura wody na zasilaniu i powrocie. Same temperatury bez przepływu nie pozwalają określić, czy energia była przekazana w dużej czy małej ilości (może płynąć mało wody lub dużo wody). Z kolei pomiar tylko na zasilaniu nie wystarczy, bo kluczowe jest, o ile woda ochłodziła się w odbiorniku, czyli jaka jest temperatura na powrocie.
Odpowiedzi z ciśnieniem są niepoprawne, ponieważ ciśnienie opisuje stan hydrauliczny układu (warunki przepływu), ale nie jest wielkością bezpośrednio potrzebną do obliczenia energii oddanej przy zadanym przepływie i ΔT. Można mieć wysokie ciśnienie przy małym przepływie albo niskie przy dużym – nie daje to jednoznacznej informacji o ilości przekazanego ciepła.
Podsumowując, aby określić ilość ciepła dostarczonego do odbiorcy, należy mierzyć przepływ oraz temperatury w dwóch punktach: na zasilaniu i na powrocie.
