W pomiarach przemysłowych (także w energetyce cieplnej) zakres manometru dobiera się do przewidywanego ciśnienia w danym punkcie instalacji. Kluczowa zasada jest praktyczna: wskazówka nie powinna przez większość czasu pracować "na końcu skali", a jednocześnie manometr musi obejmować możliwe wartości maksymalne w danych warunkach pracy.
Dlatego poprawny wybór to taki, w którym górna granica zakresu jest wyższa od maksymalnego ciśnienia występującego dla pary wtórnej (wynikającego z tabeli parametrów kotła) i pozostawia zapas na wahania obciążenia, rozruch, krótkotrwałe skoki oraz niepewność wskazań. Z tego powodu właściwy jest zakres 0–60 bar.
Pozostałe propozycje są ryzykowne, bo mogą ograniczać możliwość prawidłowego pomiaru:
- 0–25 bar oraz 0–10 bar to zakresy typowe dla znacznie niższych ciśnień; w układzie pary wtórnej mogą nie obejmować wartości wymaganych w dokumentacji, co prowadzi do "doboru na styk" lub przekroczenia skali.
- 0–40 bar bywa pozornie rozsądne, ale jeśli w tabeli podano wartości wyższe lub wymagany jest zapas, może okazać się niewystarczające. W praktyce dobór zbyt małego zakresu skutkuje przeciążeniem sprężyny manometru, pogorszeniem wskazań, a nawet trwałym uszkodzeniem.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw odczytaj z tabeli/dokumentacji parametr, którego dotyczy pytanie (tu: ciśnienie pary wtórnej), a dopiero potem wybierz zakres manometru co najmniej równy wartości maksymalnej z odpowiednim zapasem eksploatacyjnym.
