Skład ziarnowy (uziarnienie, granulometria) opisuje, jaki udział w próbce mają cząstki o różnych rozmiarach. Dla wysuszonego koncentratu miedzi, czyli materiału sypkiego w postaci ziaren, typową metodą wyznaczenia rozkładu frakcji jest analiza sitowa. Polega ona na przesiewaniu próbki przez zestaw sit o malejącej wielkości oczek i zważeniu masy frakcji zatrzymanych na poszczególnych sitach. Wynikiem jest udział procentowy frakcji w określonych przedziałach wymiarowych.
Odpowiedź "analizę sitową." jest poprawna, ponieważ przesiewanie bezpośrednio rozdziela materiał według wielkości ziaren i jest naturalnie dopasowane do warunku "wysuszonego" (materiał nie jest w zawiesinie).
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do celu badania:
- "analizę sedymentacyjną." – to metoda również związana z wielkością cząstek, ale opiera się na opadaniu w ośrodku (zwykle cieczy). Stosuje się ją częściej dla bardzo drobnych cząstek i w warunkach zawiesiny, a nie jako podstawową metodę dla suchego przesiewania frakcji ziarnowych.
- "badanie spektrometryczne." – spektrometria jest typowo używana do określania składu chemicznego (np. pierwiastkowego), a nie rozkładu wielkości ziaren. Może być przydatna w kontroli jakości chemicznej koncentratu, ale nie odpowiada na pytanie o uziarnienie.
- "chromatografię adsorpcyjną." – chromatografia rozdziela składniki mieszanin (najczęściej związki chemiczne), a nie frakcje ziarnowe materiału sypkiego. To inny typ analizy, niezwiązany z granulometrią.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "skład ziarnowy", najpierw myśl o metodach mechanicznego rozdziału (sita) lub metodach cząstek w ośrodku (sedymentacja) – a metody instrumentalne (spektrometria, chromatografia) traktuj jako badania chemiczne.
