Kompostowanie to tlenowy rozkład materii organicznej prowadzony przez mikroorganizmy. Kluczowe dla tempa procesu jest napowietrzenie materiału, bo dostęp tlenu warunkuje aktywność mikrobiologiczną i ogranicza powstawanie warunków beztlenowych.
W pryzmach statycznych z naturalnym napowietrzaniem tlen dociera do wnętrza pryzmy głównie przez dyfuzję i konwekcję naturalną. Nie stosuje się mechanicznego mieszania ani urządzeń wymuszających przepływ powietrza, więc intensywność przemian jest mniejsza niż w metodach aktywnych. To powoduje, że cały cykl jest wyraźnie dłuższy i typowo mieści się w przedziale 6–24 miesięcy.
W praktyce można wyróżnić dwie części procesu:
- Faza aktywna (wzrost temperatury, intensywny rozkład) – często trwa kilka do kilkunastu tygodni, ale jej sprawność zależy od tlenu i wilgotności.
- Faza dojrzewania (stabilizacja i humifikacja) – może trwać od kilku do kilkunastu miesięcy, szczególnie gdy warunki są chłodne lub materiał jest zbyt zbity.
Odpowiedź "1–5 miesięcy" jest zbyt krótka dla metody statycznej bez wspomagania; takie czasy są bardziej typowe dla rozwiązań intensyfikowanych (np. częste przerzucanie lub aeracja wymuszona). Z kolei przedziały "25–36 miesięcy" oraz "37–48 miesięcy" są zwykle zbyt długie jak na prawidłowo prowadzony proces – tak długi czas może wskazywać na niekorzystne warunki (np. zbyt niska wilgotność, niewłaściwy stosunek C:N, niedotlenienie, zbyt mała aktywność biologiczna).
Na czas kompostowania wpływają m.in.: wilgotność (często wskazuje się zakres ok. 50–60%), stosunek C:N, struktura i rozdrobnienie materiału, wielkość pryzmy oraz pora roku (zima spowalnia, lato przyspiesza). Właściwy dobór i kontrola tych parametrów pozwala utrzymać proces w typowym przedziale 6–24 miesięcy.
