W recepturze aptecznej przy sporządzaniu roztworu ("Sol.") kluczowy jest dobór rozpuszczalnika zgodny z właściwościami fizykochemicznymi substancji oraz z zamierzonym typem preparatu (np. roztwór wodny).
Odpowiedź "we wrzącej wodzie" jest poprawna, ponieważ kwas borowy rozpuszcza się w wodzie, a ogrzanie zwiększa rozpuszczalność i wyraźnie przyspiesza proces rozpuszczania. W praktyce pozwala to sprawnie uzyskać jednorodny roztwór o wymaganym stężeniu 3,0%.
Pozostałe propozycje są błędne, bo wskazują rozpuszczalniki, które w tym zastosowaniu nie prowadzą do właściwego roztworu wodnego lub są technologicznie nieadekwatne:
- "w etanolu 96% v/v." – etanol nie jest standardowym wyborem do sporządzenia roztworu kwasu borowego o charakterze wodnym; dodatkowo wysoka zawartość alkoholu zmienia właściwości preparatu i może być niezgodna z celem recepty.
- "w glicerolu 85%." – glicerol bywa składnikiem pomocniczym (np. nawilżającym), ale nie jest typowym rozpuszczalnikiem zapewniającym prawidłowe przygotowanie takiego roztworu w praktyce recepturowej.
- "w oleju rzepakowym." – olej jest środowiskiem lipofilowym; dla substancji przeznaczonej do roztworu wodnego taki wybór prowadzi co najwyżej do mieszaniny niejednorodnej, a nie do roztworu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "Sol.", najpierw ustal, czy ma to być roztwór wodny, alkoholowy czy olejowy. Następnie powiąż to z rozpuszczalnością substancji i pamiętaj, że temperatura jest jednym z podstawowych narzędzi technologicznych zwiększających rozpuszczanie.
