W zadaniu stężenie roztworu wyznacza się metodą krzywej wzorcowej, czyli wykresu zależności konduktywności elektrolitycznej κ od stężenia c dla roztworów o znanych stężeniach. Dla rozcieńczonych roztworów elektrolitów silnych, takich jak KCl, zależność κ(c) jest w przybliżeniu liniowa (w danej temperaturze).
Z wykresu odczytujemy punkt odniesienia: dla c = 0,5 mol/dm3 konduktywność wynosi κ = 0,05 S·cm-1. Ponieważ prosta przechodzi przez początek układu, możemy wyznaczyć współczynnik proporcjonalności:
κ/c = 0,05 / 0,5 = 0,1 S·cm-1·(mol·dm-3)-1.
Dla badanego roztworu zmierzono κ = 0,045 S·cm-1, więc:
c = κ / 0,1 = 0,045 / 0,1 = 0,45 mol/dm3.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 0,055 mol/dm3 – odpowiadałoby znacznie mniejszej konduktywności; to typowy skutek błędnego odczytu skali osi lub pomylenia działek.
- 0,045 mol/dm3 – to częsty błąd polegający na przepisaniu wartości konduktywności jako stężenia (zamiana wielkości fizycznych).
- 0,500 mol/dm3 – to błąd zakotwiczenia na punkcie z wykresu (0,5; 0,05) bez wykonania interpolacji do κ = 0,045, które jest mniejsze od 0,05.
W praktyce pomiary konduktometryczne zawsze należy odnosić do temperatury (tu 18°C) oraz do krzywej wzorcowej/kalibracji wykonanej dla danej serii pomiarowej.