W cyfrowych łączach abonenckich w klasycznym ujęciu chodzi o dostęp ISDN, gdzie między urządzeniem końcowym abonenta a siecią operatora (centralą/węzłem komutacyjnym) działa sygnalizacja na styku użytkownik–sieć. W tym obszarze stosuje się DSS1 (Digital Subscriber Signalling System No. 1), kojarzoną z procedurami zestawiania, modyfikowania i rozłączania połączeń oraz przesyłaniem informacji sterujących dla usług.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tak opisanego zastosowania?
- SS7 jest typowo sygnalizacją sieciową wykorzystywaną w warstwie transportu sygnalizacji pomiędzy elementami sieci operatora (np. pomiędzy centralami/węzłami). To inna "strona" sieci niż dostęp abonencki, więc wybór SS7 jest częstym błędem wynikającym z mylenia sygnalizacji w rdzeniu z sygnalizacją dostępową.
- R2 (oraz podobnie R1) odnosi się do starszych systemów sygnalizacji, historycznie spotykanych w rozwiązaniach wcześniejszych generacji. W kontekście nowocześniejszych cyfrowych łączy abonenckich i ISDN nie jest to właściwe wskazanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się relacja "stacja końcowa – węzeł komutacyjny" i jest mowa o łączu abonenckim, zwykle testowana jest sygnalizacja na styku abonent–sieć, czyli DSS1/warstwa kontrolna zestawiania połączeń, a nie protokoły sygnalizacji szkieletowej sieci.
